Clamor de anima

Nie potrafię "kocham" powiedzieć. Nie potrafię kimś innym być. Nie potrafię prawdy się dowiedzieć. Nie potrafię przed światem się kryć. Nie potrafię wybaczyć przeszłości. Nie potrafię ze sobą w zgodzie żyć. Nie potrafię odpłynąć w nicości; Nie potrafię przeciąć życia nic. Nie potrafię przyjacielowi życzyć źle. Nie potrafię skrzywdzić drugiego. Nie potrafię znienawidzić cię. Nie potrafię... Nie potrafię niczego.

Moje życie to droga Moje życie to rzeź Moje życie to trwoga Moje życie to gdzieś Moje życie to melodia Moje życie to chwila Moje życie to parodia Moje życie to kolejna mila Moje życie to świat Moje życie to męka Moje życie to kwiat Moje życie to udręka Moje życie to ułamek piękna Moje życie to ciepły koc Moje życie to gra Moje życie to noc Moje życie to... ja.

Siedzę sama w domu nie przeszkadzam nikomu. Gubię się w wyobrażeniach tonę w swoich marzeniach. Chodzę po pustych ulicach, to,co widzę mnie nie zachwyca. Ludzie są fałszywi i obłudą ociekają, a bogacze tylko na pieniądze czekają. A ja? Nie jestem śmiertelna, za to delikatna jak gałązka igielna. Wieczność to nie moje życie. Nie przepadam też za krwi piciem. Jestem krucha,ale nieugięta. Chwilami śmierć depcze mi po piętach. Idę dalej,przed siebie mając nadzieję,że znów znajdę się w niebie, bo,choć skrzydła mi oderwali, do mojej duszy się nie dostali.

Pod twoim ciężarem gałąź się gnie. Skaczesz na ofiarę i zabijasz siłą woli dostajesz wieczności karę, nie dzielisz z nikim swej niedoli. Krew cię wzywa: odpowiadasz na wołanie twoje pragnienie z uwięzi się zrywa. Nie masz czasu na narzekanie. Biegniesz przez las  nie śledzony przez nikogo, goni cie sam czas za ucieczkę płacisz drogo. Nie opamiętasz się, choć wiesz co cie czeka, nie zlękniesz się,o nie, czujesz strach tego człowieka. Zdobycz ma drapieżnik  nic się zrobić nie da. Padasz jak równoleżnik, wokół krzyczy sama bieda. Toniesz w głębi, topisz się. Raptem się budzisz widzisz w fotelu mnie i wspomnieniami się nudzisz. Mówiliśmy o tobie, o twoim świecie, wyliczałeś swoje fobie, mówiłeś o dziwnej kobiecie. Ja cały czas słuchałam aż usnąłeś ze zmęczenia. Trochę pospać ci dałam usiłując przywołać chwile zapomnienia. Widziałam jak się zmieniasz. Jak potrzebujesz mojej krwi. Gdzieś moje protesty miałeś. N...

Od września zmierzyć się muszę z koszmarem,co śni mi się co noc. Gdy myślę o niesprawiedliwości świata,życie odbiera mi mowy moc. Muszę zmienić się z nim i z nią,by nadal być sobą,a nie jakąś inną,zmanipulowana osobą. Nie chcę chodzić jak marionetka i być na każde kiwnięcie. Sobą postaram się zostać i na jej wezwanie obrócić się na pięcie. Po prostu odejść i zachować twarz. Jeszcze wiele osób wypomni mi tę sprawę nie raz. On będzie szeptać za plecami,a w oczy nic nie powie. Być może to świadczy o tym,że ma prawie nic w głowie. Nie będę mu mówić więcej,co zrobił źle. Po prostu odejdę i powiem wspomnieniom nie. Mam nadzieję,że będzie przy mnie ta prawdziwa i odsunie mnie niedomówień żniwa. Może to nie niedomówienia tylko zwykła wredota, ale chcę żeby dotknęła mnie więcej za tą parą tęsknota. Avis pomóż mi,rozjaśnij kocie,mrok moich chwil.

Zapiera mi dech Ratuję świat Upadam na mech Dodaje mi lat. Nie poddam się Lecz jestem zmuszona Walczyć chcę Choć ciosem zraniona. Poskromić nie starczy Zabić trzeba Winą nieobarczoną I tak pójdę do nieba. Pochylić głowę Pocałunek słodki złożyć Wsłuchać się w intuicji mowę Kres tej istocie położyć.

Na cmentarzu srebrna mogiła. Dusza maja przyczepność straciła. Błąkałam się po bezmierze chłodu, nie płaczę,nie cieszę,nie zaznaję głodu. Dziś dla mnie nic już się nie liczy, tonę w morzu zniczy. Moje życie,tak liche,dobiegło końca i już nigdy nie ujrzę promieni słońca, nie poczuję wiatru we włosach, nie zobaczę złota na kłosach. To wszystko dla mnie przeminęło, w otchłani czerni zaginęło. Nie powrócę nigdy już, pozostał po mnie tylko kurz.

Marzenia w gruzach legły, zasnute niedopowiedzeń mgłą. Wśród tych odłamków cegły, musiałam podroż odbyć długą. Szłam przez wspomnienia,lata,chwile. To wszystko było jak ciemny las. W brzuchu nadal miałam motyle, a mały płomyczek nadziei nie zgasł. Teraz patrzę na to wszystko i nie wierzyć wciąż chcę, gdy myślę,że cel był blisko i nagle oddalił się. Tak chciałam spełnienia tych marzeń, że zgubiłam w rzeczywistości się. Nie wiem co się jeszcze wydarzy, ale wierzę,że lepszy będzie jutrzejszy dzień.

(Może minęło, ale nadal pamiętam...) Czasem jesteś tak blisko,a czasem tak daleko. Nie raz wydaje mi się,że widzę twoje odbicie nad rzeką. Jesteś obok i jednocześnie cię nie ma. Szukam twoich oczu w błękitnym kawałku nieba. Są zielone,podobnie jak moje. Czerwień twoich włosów podnieca pszczół roje. "Moja mała" myślę,lecz nie jesteś niska. Czasami idziesz,śmiejesz się i mówisz: "Z drogi ludziska!". Jeśli nawet mała,za to z wielkim duchem. Czuję się jak przywiązana do ciebie łańcuchem. Gdy smutno ci, mnie do oczu cisną się łzy. Gdy jesteś wesoła, moja dusza też z radości woła. Czasem jednak przychodzą dni złe i przez zaciśnięte zęby syczę imię twe. Lecz nigdy nie pożałuję,że cię poznałam, że pozwoliłabym byś do mojego umysłu zajrzała. Nie żałuję niczego co z tobą związane, choć w naszych wspólnych chwilach trochę było nakłamane. Przepraszam za wszystko i będę cię prosić, byś choć przez chwilę w życiu me imię w głowie chciał...

Emocje kłębią się gdzieś w głębi duszy. Postawionych barier nic nie ruszy pozorny spokój maluje się na mojej twarzy. Odejść,zapomnieć mi się marzy. Nigdy nie chcę oglądać tego,co było. Tego,co na przestrzeni lat się skrzyło. Nie chcę więcej udawać,że nic się nie dzieje. Nie chcę widzieć,że znów świat w smutku dnieje. Choć strach przed jutrem ogarnia mnie całą, to wciąż na lepsze życie nadzieję małą mam.

Przyjdź mój aniele. Nie wymagam tak wiele. Chcę poczuć twój oddech na moim ciele. Chcę słyszeć twój głos w moich włosach. Chcę opowiedzieć ci o swoich losach. Chcę szeptać ci czułe słowa, poznawać ciebie zawsze od nowa. Wiem dobrze,że nigdy mi się nie znudzisz, bo wciąż nad rozszyfrowaniem mnie się trudzisz. Lubię patrzeć,gdy jesteś skupiony, lub troszkę lekko urażony. Lubię tulić cię w mych ramionach dla tej przyjemności mogłabym skonać. Zawsze jesteś blisko mnie, najczęściej wtedy,gdy wstaje dzień. Całuję cię czule wtedy,kochanie i wiem,że dopóki jesteśmy razem,nic nam się nie stanie. Kocham zawsze i zawsze kochałam i wiem,że tylko twą miłość odwzajemniałam. Ty mnie pocieszasz,głaszczesz,całujesz, a gdy mnie wyzywasz blefujesz. Mimo wszystko chcę przy tobie być i w twoich wielkich ciepłych ramionach ,aniele,się skryć.

Ten wiersz napisałam o sobie. To, co tutaj jest napisane to prawda. Skróć moje męki, o to cię proszę. Niech zniknie to, co w sercu noszę. Niech ta klątwa istnieć przestanie. Proszę usłysz moje wołanie. Pomóż w smutku mi, mimo,że nie łączą nas więzy krwi. Wdzięczna będę aż do kresu życia za pomoc mojego szaleństwa ukrycia. Bo już rady sobie nie daję zbyt często się mazgaję i wciąż męczy ta myśl mnie, że ktoś wciąż zabić mnie chce.